Waarom schrijf je eigenlijk?

Eigenlijk. Een woord dat veel gebruikt wordt, maar met een vraag onder de vraag. Het betekent zoiets als welbeschouwd. Als k deze vraag beantwoord, dan moet dat dus een welbeschouwd antwoord zijn. Dat is nog niet zo makkelijk. Maar, ik ga een poging wagen. Waarom schrijf ik?

Van jongs af aan was ik weinig creatief. Legomodelletjes bouwde ik strikt volgens het bijgeleverde boekje en hoewel ik van tekenen hield, waren mijn beste creaties de nagetekende van plaatjes uit de Donald Duck. Aan schilderen had ik een broertje dood (te veel geklieder en gedoe) en de lessen handvaardigheid vond ik van het vreselijkste soort.

Dan vergeet ik bijna nog te vertellen dat taal, en later Nederlands, tot en met het eindexamen op de middelbare school, verreweg mijn slechtste vak was. Al zou ik gewild hebben, met mijn gebrek aan creativiteit en mijn matige taalvaardigheid zou schrijven, op wat voor manier dan ook, tot mislukken gedoemd zijn.

Alles bij elkaar genomen stonden alle seinen op rood om alleen al aan schrijven te denken.

Wel kan ik vertellen dat ik op de basisschool gek was op lezen. De leukste fietstochtjes waren die op vrijdagmiddag als we naar de bibliotheek gingen. Omdat op de middelbare school lezen veelal verplicht was, met een leeslijst die beperkt werd door wat andere vonden dat goed was voor je (lees: wat literatuur was) en door bepaalde tijdsperioden, was lezen in die tijd eerder een marteling, dan een leuke tijdsbesteding.

Alles bij elkaar genomen stonden alle seinen op rood om alleen al aan schrijven te denken.

Er is echter ook een andere kant (dat mag je bij ‘welbeschouwd’ ook wel verwachten). In mijn karakter zitten ambitie, hang naar erkenning en de heilige overtuiging dat als ik iets per se wil, ik het ook moet kunnen. Daarnaast wordt mij ook enige humor toegedicht.

Het zaadje voor schrijven werd geplant op het moment dat ik na terugkomst van een schoolreisje (ik was mee als begeleidende vader) bedacht dat ik alle belevenissen met die kinderen eens op moest schrijven in een kort en met enige humor gelardeerd verslagje.

Dat vond ik leuk om te doen en er werd door deze en gene tevens leuk op gereageerd. De schouderklopjes bevielen mij. In dezelfde stijl ben ik gaan bloggen en hoe meer schouderklopjes ik kreeg, hoe groter de drang (ambitie en hang naar erkenning) werd om meer te schrijven. Ik ontdekte dat taalvaardigheid en creativiteit ergens in mij voet aan de grond hadden gekregen. Kennelijk was ik er niet bij toen het gebeurde, want ik kan mij er niets meer van herinneren.

Is dit het hele verhaal? Bijna. Want ambitieus zijn, iets willen en erkenning krijgen, zullen veel  mensen herkennen. Dat kan met werken in de zorg, als stratenmaker, advocaat, docent en noem maar op. Er ontbreekt echter nog één ingrediënt voor mij en dat is nalatenschap. Op een of andere     manier wil ik dat er na mij dood nog iets tastbaars van me is. Waar dat vandaan komt, geen idee,  maar misschien is dat stiekem wel mijn allergrootste drijfveer.


Fan van Justin? Schrijf je nu in en hoor als eerste over het nieuws rondom de boeken van Justin.

In de Justin-reeks zijn inmiddels twee spannende, magische avonturen verschenen (als leesboek én als luisterboek):

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *